Sodoma akt 2 og Doktorens reisebrev.

Lokal kyrkje? Dei ligg iallfall like tett som bedehusa på Hodnaland. Potensielt kjend.

Lokal kyrkje? Dei ligg iallfall like tett som bedehusa på Hodnaland. Potensielt kjend.

Det er ikkje så mykje å seie om vår andre dag i Bloody Beach. Dei fleste der heime har vell sjølv vore i syden og me er ikkje så ulike dykk som det kanskje av og til framstår her. Då me ikkje interesserer oss for verken strippeklubb eller horehus vart det ein fredeleg, men velfortend kviledag. Me nytta dagen til litt bading, soling og øldrikking.

Me byrja dagen, noko seinare enn vanleg grunna fredagens eskapadar, med frukost på ein resturant borti gata, for frukosten på hotellet var for lengst over. Etter frukosten gjekk me kva til vårt. André fann seg ei solseng ved bassengkanten, Mads tok seg ein spassertur og eg gjekk på lugaren for å kvila frukost. Då me møttes igjen etter nokre timar var formen stigande, men me forbannte oss på å ta det litt meir piano enn dagen før, då me låg an til ein long køyretur til Romania sundag. Det fekk me nokolunde til, men holdt på å bli saboterte av ein pubb som førte 2 for ein og gjorde att me brann inne med 6 gin fizz. Night capen i all inclusive baren like før stengetid var heller ikkje noko sjakktrekk, men me fekk då i det minste smakt på den bulgarske «whikyen». Den var ikkje noko særleg, eit raust melkeglas brun drykk med utprega smak av likør og eggedosis.

Som sagt var det ikkje heilt dei store opplevingane og bloggposten vert litt tynn, men det tenkjer me å gjere opp for ved å publisere Doktor utan grenser sitt seinaste reisebrev. Nyt det.

Vyrdsamt Vidar.

Hallo alle der heima.

Doktoren på ekspedisjon ved eit tidlegare høve.

Doktoren på ekspedisjon ved eit tidlegare høve.

Her har me det bra, i skrivande stund er me på NM i dårlige vegar på den Bulgarske landsbygda, så eg veler å skylda eventuelle skrive feil på det… Me har no vært på tur i litt over ei veke, sett ein gudbråte nye byar, nye land, ete ein heil del fin mat (og noko ikkje fult så fin mat). Me har fått i oss store menger av dei div. lokale øla, unge lovande Kambestad har sett verdsrekord i pruting på den lokale basaren i Istanbul, Vidar også kalla mannen med pannamahatten, då han endelig fekk slått kloa i ein på Sunny Beach, har som kartlesar etter kvart fått rimelig god kontroll på kva som er høgre og venstre (han er oppe i ca 42% rett no). Sjølv fekk eg ikkje til pruting, då dei andre handla satt eg på den lokale kaffen og hadde meg ein finar kopp eller femten med sur tyrkiskkaffi, og noko jævlig dårlig bakklava. Så eg enda opp med å handla absolutt ingenting, men det var jo heilt etter planen då eg ikkje skulle ha noko.

Vidar og André prøver lokal underhaldning.

Vidar og André prøver lokal underhaldning.

Siste plass me vitja var Sunny Beach, dette er jo ein annerkjendt syden stad,med alt ein forventar seg av syden ting, fulle engelskmenn, ikkje fult så fulle engelskmenn som skal lurra deg inn på strippeklubb, ufordragelege Russerar/Tyskerar, grisebillig øl, billig og god mat. Ei regelrett turistfelle med sterke parallar til Sodoma og Gomorra. Men den striggla stranda og dei blinkande neonlysa, står i sterk kontrast til resten av Bulgaria som er eit land me ein fattig befolkning,som brukar hest og kjerre, ein skal ikkje meir enn ein halv time ut i frå Sunny Beach før husa er små falleferdige murhus, med knuste vindu og hull i taket. Og den lokale riksvegen er grusveg…

Me har ikkje hatt nokre støre utfordringar på turen (bank i bordet), så langt har alle grensepasseringane gått fint, kjøring i verdas femt største by var overaskande lett, Kjøring på dei bulgarske grusvegane overaskande vanskelig, men generelt ganske bra. Eit par observasjonar eg har gjort meg på turen:

  • Alle i Istanbul har fez.
  • Bulgaria er fullt av veps.
  • Kaki shorts er eit ærlig antrekk til alle anledningar.
  • Alle kan sjå at me er turistar ( kan ha noko med alle kakishortsane og fezane).
  • Dei kan ikkje laga vin i Tyrkia.
  • Dei kan laga øl i Tyrkia.
  • Tre dagar med den samme t-shorta går overaskande greit.
  • Do besøk i Praha kostar ein cheesburger.

Når ein blir tilbydd narkotika på gata i Praha er dette ein samtale som mest trulig vil utspela seg slik:

Do you want weed? cocaine?

No thank you sir, I am driving.

No problem sir. Have nice day.

You to sir.

Til slutt vil eg seie at å vera på tur i det tildligare Jugoslavia og dei andre ex-kommuniststatane har vært ei fornøying, alt er billig, folk er kjekke, maten god, rett fram eit kjempe turistmål for alle som ikkje er redd for å lesa kyrillisk, bestilla mat ein ikkje veit kva er, og gennerlet nye inntrykk.

No er me på veg til Romania og hovudstaden Bucaresti, som sikkert er ein nett lika fin plass som dei andre me har vitja. Eg gler meg sjølvklart til å kryssa Karpatene og Transsylvania i morgon ein gang, og har full tru på ta me treff den lokale pålestikkaren.

Vyrdsamt.

Doktor utan grenser (genser).

På veg heim, med pitstop i Asia og Syden.

Asia i forgrunnen, Europa bak, eller omvendt eg er ikkje heilt sikker.

Asia i forgrunnen, Europa bak, eller omvendt eg er ikkje heilt sikker. Midt i bilete kan ein skimte ei lokal kyrkje. Den er potensielt kjend.

Fredag morgon vakna eg av ein draum eller snarare eit slags mareritt. I draumen var André prega av Bazaaren og låg og pruta på skuldege bompengar i eit grensepass nordvest i Tyrkia. Men meir om både skuldege bompengar og grensekontrollar seinare. Først måtte me finna att bilen. Det skulle visa seg å vera enklare enn først anteke, den stod parkert i eit smaug like ved der me hadde parkert den. Den var like heil og me betalte dei lokale ungdommane rikeleg med våre siste lire. Det var på tide å komma seg heim.

Etter ei veke på vegen, sette me kursen heimover, men først laut me krysse Bosporos. Som Wikipedia seier det: “Bosporos er stredet som deler den europeiske delen og den asiatiske delen av Tyrkia, og forbinder Marmarahavet med Svartehavet.” Med andre ord var det Bosporos som måtte kryssast for å kunne seia at me hadde køyrd til Asia. Me sette oss i bilen stillde GPSen på Sunny Beach Bulgaria, men bad den om å køre via Boğaziçi Köprüsü, eller Bosphorus Bridge som den heiter på godt norsk. Då me kryssa brua blinka det grønt i autopassen og me fekk i det minste bekrefta at me ikkje berre hadde kjøpt fine klistremerker. På Asiatisk side fekk me me knipsa eit knippe bilete som bevis på at me hadde gjort det og starta heimturen på skikkeleg.

Utsikten i frå "Suiten"

Utsikten i frå “Suiten”

Grensepasseringa attende til Bulgaria gjekk veldig greit. Me slapp å prute på skuldege bompengar så då er iallfall eg trygg, det er verre når brodern vert henta av Interpol, men den tid den sorg. Det einaste som er verdt å nemna med grensepasseringa er han som skulle sjekke papira på bilen. Han såg på forsikringsprovet, bladde litt i passa, kikka i det eine passet, kikka på oss, kikka i passet og spurte. Who is Vidar? I am, svara eg. Han kikka ned i passet, kikka på meg igjen og yttra. What happend to you, man? Eg rekna med han tenkte på alt det manglande skjegget på passbilete så det var forventa, det eg ikkje hadde forventa var at han skulle snu seg og vise passbilete mitt til ho på nabopulten, seie noko på eit språk eg ikkje forstod og peika på meg før dei begge braut ut i latter.

Hatt er sikkra, eg er meget nøgd.

Hatt er sikkra, eg er meget nøgd.

Nokre kilometer inn i Bulgaria vart me vinka til side av ein mann i politiuniform. Me forventa som vanleg landeveisrøveri, men greidde å styre oss frå å gje gass forbi. Me stogga og han stakk hovudet inn vinduet, kikka på oss alle tre og og sa GO! Me tolka det som å bety berre køyr og det var sikkert riktig, det var iallfall ingen som la seg på hjul. Vår konklusjon var at det anten var bilbeltekontroll eller at han var så dårleg i Engelsk at han fann ut at han ikkje fekk utretta noko der uansett.

Då me kom fram til Gomorra, sjekka me inn på “suiten” vår på all-inclusive hotellet og stupte sporenstreks uti bassenget. André er etterkvart vorten ein røynd hotelltingar og hotellet låg to steinkast frå stranda og eit steinkast i frå den lokale turistfella. Forskjellen på denne turistfella og turistfella i Istanbul, var at i staden for marknadar og moskear var det strippeklubbar og casino og innkastarane var mykje meir slitsome enn i Grand Bazaar. På ei anna side så fekk eg kloa i den hatten eg har higd etter sidan Praha utan å måtte prute og ølet i Bulgaria var framleis gratis. Kanskje enda litt meir gratis enn i Sofia. Etter litt finrekning på ei av dei dekadente skjenkjestovene fann me ut at ein halvliter kosta i underkant av 9 kr. Det er hårreisande, er det løye me vart drukkne? No skal det vera sagt at eg har sett pubbar med skilt som reklamerer med “Large beer 0,98 lv”, men om det er halvlitrar veit eg ikkje, for orden skuld er 0,98 lv i overkant av 4 kr. I tillegg til ølet og stråhatten fekk me handla litt meir, men det skal me komma attende til om eit par dagar, så de får gle dykk.

Då det vart ein heil del øl utpå kvelden hugsar me ikkje så mykje av kva som skjedde og det me hugsar vil me ikkje fortelje, det og det faktum at alt det ølet gjer skrivinga i dag ekstra tung gjer at denne bloggposten vert litt kortare enn ønskeleg. I morgon kan de forhåpentleg sjå fram til Doktor utan grenser sitt reisebrev. Men no er det på tide å smake litt på det lokale brygget. Me har det fint, send meir pengar.

Vyrdsamt Vidar.

På handelsreise i Konstantinopel

Ein lokal park, muligens kjend.

Ein lokal park, muligens kjend.

Etter ei vellukka parkering onsdagskveld var me overbeviste om at Istanbul kom me til å få til. Så feil kan ein ta, men meir om det litt seinare. Først eit par generelle ord om verdas femte største by.

Det er sikkert ikkje vits i å påpeika det, men byen er massiv. Det er by så longt auga kan sjå, uansett kor du ser og uansett kor høgt oppe du er, er det berre havet som bryt biletet av by. Me hadde anlagd oss med hotell midt i turiststrøket i gamlebyen og godt er det. For ei pils er ikkje berre berre å oppdrive under ramadan. Heldigvis gjorde dei litt unnntak i turistgatene. Problema med å bu i ei turistfelle er openbare og eg kunne ha hissa meg opp på selfiestick-selgarar og liknande, men anntek at den gode doktoren tek seg av det i neste reisebrev.

På handletur i Grand Bazaar

Eit stred, muligens kjend.

Eit stred, muligens kjend.

Grand Bazaar i Istanbul er verdens mest besøkte turistfelle, umm atraksjon. Me burde eigentleg ha visst bedre en å vitja den, men me hadde jo lova vekk fezar og juggel til kreti og pleti heime, så me vart nesten nødt. Første forsøk på Grand Bazaar gjekk akkurat som forventa og resulterte i ei spektakulær feiling. Med over 3000 butikkar, skulle ein jo tru at dei hadde noko interessant eller brukande, men for å sitere André då dei prøvde å prakka på han ny skinkejakke.

«Leather jacket, are you crazy, it’s 30 degrees outside.»

Og det fanga eigentleg essensen i bazaaren. Ein gudbråte med butikkar som selde akkurat det samme og det var berre heilt udugelege ting som gull, skinkejakker, lysekroner og tepper. Lett oppjazza sette me kursen ut av bazaaren og mot ein liten bokhandlar der Mads hadde høyrt rykte om at dei selde engelske bøker. Dei selde engelske bøker men det hadde nokre likheitstrekk med bazaaren, for dei selde berre bøker om gull, skinkejakker, lysekroner og tepper. Jo, ja, dei hadde ei røys med bøker om Istanbul og eit knippe bøker av lokale forfattarar óg, men de ser poenget.

Etter eit par pils i ølsalgbar sone, bestemde me oss for å prøve bazaaren igjen. Me hadde jo trass alt ei god handleliste og så var det alt juggelet me hadde lova vekk då. Før me kom oss i frå bordet fekk me utført delar av oppdraget. Ein gutunge kom bort til oss og prøvde å få seld oss litt juggel. Han bad om 10 lire for ein juggel. Som drevne prutarar forhandla me oss ned i 22 for 3. Litt verre var det då han ville ha betalt i Euro og runda det av til 10 Euro for 3. Litt i uføra med omrekning gjennom ein 3-4 valuttar, for me opererte jo framleis med at ein lire var 3/4 Lev som igjen var 1/4 Euro som er rundt 9 Kr. Lett stressa gav me han 10 euro og han forsvann. Då me finrekna litt på det etterpå viste det seg at me hadde betalt litt meget. Totalt sett hadde me spart 20 øre på utgongsprisen, så drygt 7 øre mindre per juggel en det han bad om. Drevne prutarar, dette fekk me til. Noko seinare på dagen traff me på ein annan gutunge som ville selja oss same type juggel. «Kuppet» me trudde me hadde gjort hjå han forrige viste seg å vera enda dårlegare en me trudde. Denne nye guten ville berre ha 5 euro for 5 juggel. Ein euro per juggel. Eg har vanskeleg for å takke nei til eit så kankande godt tilbud, men kom i siste øyeblikk på noko eg ein gong har lært om «Sunk cost» og slo det i frå meg, me hadde jo overhode ikkje bruk for åtte juggel, tre var jo allreide for meget.

Delvis utført handleoppdrag.

Delvis utført handleoppdrag.

Inne i bazaren fordelte me arbeidsoppgåver og spredde oss. Andre skulle handle byblomar til venar og familie, doktoren skulle ha krumsabel og spassérstokk og eg skulle skaffe stråhatt, fezzar og vannpipe. Overkommelege arbeidsoppgåver for vanlege karar, men me er jo ikkje vanlege karar. Då me møttes på ein café utanføre ein timestid seinare var det på tide å telje opp gevinsten. André hadde utfør oppdraget på meisterleg vis. Han hadde gått klar alle skinkejakkene og fått kjøpt gåver til både venar og familie, noko av det sikkert til ein rimeleg pris óg, eller iallfall ikkje vorten regelrett svindla. Meg var det verre med. Eg hadde fått pissa for berre 1 lire og kjøpt meg sigarettar. Mads kom om mulig enda dårlegare ut av det. Han hadde sotte på caféen i bortimot ein time og latt seg svinldla. Den noko innpåslitne kelnaren hadde lurt i han eit utal koppar gloheit, men jevleg kaffi, som han etter ryktene hadde trua Mads med kniv til å tylle i seg i eit forrykande tempo. Eit knippe muffins og nokre ekle søtsaker óg pådrege seg. Dette fekk me til.

På tredje forsøk på å få kloa i fezzar tok eg med meg André. Det var openbart at han var den einaste som forstod dei lokale skikkane og greidde å handle noko som helst. Då gjekk alt longt betre, me fekk kloa i ein stabel med genuine made in China ottomanske fezzar og gav opp heile bazaaren til fordel for å smake litt på det lokale brygget og få i oss lunch.

Då me er på reisefot er me heldigvis unnteken fasten under ramadan og kunne påkoste oss både mat og drykk til lunch mange timar før solnedgong. Me brukte resten av dagen til å sjå på lokale kyrkjer og tussla rundt i parkane. Då det nerma seg kveld sjekka med tidspunktet for solnedgong og konkluderte med at me måtte få oss middag før ramadanrushet klokka 2040. Det var allreide byrja å byggje seg opp køar på gatekjøkna og folk var trekkt ut i parkane med pikknikkkorgene sine, antageleg hôlsvoltne og klare for ein røyk og eit bedre måltid. Eg lot oss lura inn på det som såg ut som eit finare eteri, men som seinare skulle visa seg å være nok ei turistfelle. Med stive prisar, halvgrei mat og ein lokal vin så jevlege at me ikkje har sett maken siden den spanske brandyen, la eg meg longflat og beklagde ovenfor kompisane mine. Dei nikka sympatiserande og godttok unskuldinga mi.

Resten av kvelden vart me sitjande i hotellbaren. Eg syns ikkje det er vits å spassere nokre 100 meter frå hotellet når ein allreide har reist 4000 Km, spesielt ikkje når hotellet ligg midt på torget og fører akkurat det samme lokale ølet som alle dei andre pubbane.

I morgon seier me oss forsynt med Istanbul og sét kursen mot sydenferie i Bloody Beach, men ikkje før me har vore ein snartur over Bosporos, men meir om det i morgon.

Vyrdsamt Vidar.

Konstantinnissan til Konstantinopel

Istanbul, medan eg framleis hadde helse til å fotografere.

Istanbul, medan eg framleis hadde helse til å fotografere.

Bilen vår stod akkurat der me hadde parkert den då me reiste i frå Sofia, det er meir enn det som kan seiast når me reiser i frå Istanbul, men meir om det seinare. André fekk betalt parkeringa og det siste strekket til destinasjonen var påbegynt.

Første del av turen frå Sofia til Miklagard gjekk ganske greit. Det var ikkje før etter eit par timar me vart vinka av motorvegen av eit knippe lugubre karar i ein Mercedes. Me forventa oss eit ærleg landeveisrøveri, men då me såg at bilen hadde Tyske skilt slo me det i frå oss. Invasjon var jo eit alternativ, men mest sannsyleg var det berre turistar som var havna i uføra. Me svingte over i vegskuldera og gløtta på glaset.

Where is Istanbul? Spurte dei.

Litt ærlegare hotell denne gongen. Trekk for mangel på strippeklubb.

Litt ærlegare hotell denne gongen. Trekk for mangel på strippeklubb.

Me kikka på GPS-en og forklarte at det var beint framover. Etter utveksling av nokre høfflegheitfrasar og litt takking køyrde begge bilane vidare. 50M lenger framme var vegen stengd, men det gjekk ei avkøyring til høgre og ei til venstre. Me tok av mot venstre, medan tyskarane satsa pengane sine på høgre. Etter kun kort tid skjøna me at venstre var eit dårleg val. Det var meir hest og kjerrer på vegen en bilar og den vart stadig smalare, det at det låg kyr strødd på asfalten hjalp oss óg i avgjersla om å snu og prøve høgre i staden. Då me kom attende til krysset var det sjølvsagt merka med Istanbul til høgre. Etter ei lita stund rekalkulerte GPS-en og me pusta letta ut. Vegen GPS-en føreslo var ein krøttersti, men den viste iallfall vegen til Istanbul i staden for å be oss om å snu som den hadde gjort på den forrige grusvegen. Nokre minuttar på krøtterstien var alt som skulle til før me var ute på motorvegen igjen, det som ikkje var fullt så lovande var at me brått stod i det samme krysset som me hadde møtt tyskarane i tidlegare og måtte nok ein gong velga mellom høgre og venstre. Me lurte litt på å stogge i vegskuldera og sjå om tyskarane dukka opp igjen men slo det i frå oss. Me valgte høgre igjen, og la oss i selen for å unngå å køyre i ring. Då det var skilta beint fram til Istanbul trass i at GPS-en meinte me skulle ta av til høgre fulgte me skiltet i staden for GPS-en. Det skulle visa seg å være lurt.

Handlelista vår. Førebels har me ikkje fått tak i noko av det.

Handlelista vår. Førebels har me ikkje fått tak i noko av det.

Då me var 6-7 Km i frå grensa til Tyrkia byrja køen. Trailerkøen heldigvis. Den strakk seg heile vegen til grensekontrollen og somme yrkjessjåførar hadde rigga seg til med både stormkjøken og hjørnesofa midt på vegen. Me fulgte personbilfila og fekk køyre heilt opp til passkontrollen utan ein bil i sikte. På grensa finkjemde dei Mads sin bagasje, eller dvs. dei nappa litt i glidelåsen på bagen og sende oss vidare. Litt kluring med pass, visum og vognkort seinare var me inne i det Ottomanske riket.

I Tyrkia opererer dei med eit autopass liknande system. Det var me sjølvsagt ikkje klare over, førebuingar er jo ein uting, så me vart nødd å pløya gjennom med blinkande raude lys og uling. Me stogga ved noko som såg ut som eit kontor i håp om å få gjere opp for oss. Det var enklare sagt en gjort. Mannen utanføre kontoret brølte noko på eit språk me ikkje forstod peikte ut på motorvegen og meir eller mindre la på sprong vekk i frå bilen vår. Me tolka det som om alt var OK og la ut på siste del av ferda. Då me nerma oss Konstantinopel kom det ein ny bomstasjon, klare over utfordringa svingte me av på eit kontor før passeringa denne gongen og freista betale for oss. Me hadde ikkje lokal valutta, men fekk fiska nokre Euros ut av setene på Almeraen og greidde med eit naudskrik å betale minsteprisen. Me fortsette gjennom bomstasjonen, men óg denne gongen ulte sirenene og dei raude lysa blinka infernalsk. Anten tek det litt tid før slike autopassmerker vert aktiverte eller så har me kjøpt fine klistremerker hjå den lokale svindlaren. Uansett så har me prøvd vårt beste og om Interpol plutseleg dukkar opp for å innkrevje bompengar, så er det på bror min si dør dei dukkar opp uansett. Eg er ikkje bekymra.

Hagia Sophia, ei lokal kyrkje 100 meter i frå hotellet. Muligens kjend.

Hagia Sophia, ei lokal kyrkje 100 meter i frå hotellet. Muligens kjend.

Istanbul dekka no synsfeltet vårt frå horisont til horisont. Dei lokale var noko meir røynde sjåførar enn oss eller berre sprutande galne som eg trur, så me vart jevnleg forbikøyrd på begge sider og gjerne i vegskulre eller akselerasjonsfelt. Etter ein del kaldsvetting, panikk og eit par tre hjarteinfarkt på mi side førte André bilen inn i det generelle området der hotellet vårt skulle være. Parkeringshus er ikkje oppfunne i Istanbul og gateparkerte bilar stod tett som hagl. Me seig oss opp og ned dei smale brosteinsbelagde gatenen akkompangert av fløytande drosjar, trikkar og ein handfull fleire hjarteinfarkt frå meg. Plutseleg såg me noko som såg ut som ein parkeringsplass. Me stogga og spurte ungdommane der om me kunne stå der eit par dagar. Det var heilt i orden for dei, men det kom til å kosta oss 60 lokale trepengar. Eg syns dette høyrtes ut som eit kupp, for sist eg var i Tyrkia betalte me rett i underkant av ein million for ei pils. Det viser seg no at dei har stroke seks nullar på valuttaen sidan sist eg var her, men 200 kr for to dagar parkeing er jo ikkje direkte knallhardt for røytne norske elektrikarar. Parkeringsplassen var noko tettpakka så me gav i frå oss nøkklane så dei kunne stable inn bilen der det passa dei. Då me byrja å slepe baggar og kufartar utav bagasjerommet spurde parkeringsgutane kva hotell me skulle til. Me sa at me leita etter Alzer hotell og dei peika på nabobygget. Me kunne ikkje ha parkert nærare utan å parkert inne i lobbyen. «Dette fekk me til». Då Mads tok av seg solbrillene på hotellet oppdaga han at han at han hadde gløymt brillene i bilen og gjekk for å henta dei. Etter det eg oppfatta som litt for lang tid kom han attende. Då han hadde kommt parkeringa viste det seg at dei var ute og køyrde litt. Dei tok eit par telefonar, medan Mads hjalp dei med å skubba i gong ein bil. Like etter kom Almeraen attende. Mads fekk brillene sine og dei køyrde avgårde igjen. Då me gjekk forbi parkeringsplassen seinare på kvelden var det ingen spor av Almeraen, så det vert jo spanandes å sjå om me får den att når me skal herifrå om nokre dagar.

Etter at bloggen var oppdatert brukte me kvelden på å tussla rund og sjå oss om i Istanbul, men meir om vår sysslar i verdas femte største by i morgon. No skal me nett smake litt på det lokale ølet. Igjen.

Vyrdsamt Vidar

Me får bruk for det intergalaktiske forsikringsprovet

Her talar vell bilete for seg sjølv.

Her talar vell bilete for seg sjølv.

Før me reiste, dvs. på veg ut av Noreg, stogga me innom hjå Gjensidige i Haugesund for å få oss eit såkalla «Grønt kort», eit forsikringsbevis som skal funka i dei fleste land me likar å samalikna oss med. Det skulle visa seg å vera eit godt trekk frå vår side.

Då me sette ut frå Hotel Mystiqe nær Beograd i morgontimane tysdag var planen klar. Me skulle kryssa grensa til Bulgaria og ta inn på eit hotell i Sofia. Denne gongen lova André dyrt og hellig at Gloria Palace var mykje meir sentrumsnært enn det forrige hotellet. Eg vart umiddelbart skeptisk til navnet og lurte på om han nok ein gong hadde booka oss inn på det lokale bordellet. Det skulle seinare visa seg at eg tok feil, men var nok ein gong uhyre nære.

Lokal kyrkje, potensielt kjend.

Lokal kyrkje, potensielt kjend.

Passkontrollen inn igjen i EU gjekk smertefritt, men me vart nødt å visa både pass, vognkort og «grønt kortet». Dette er noko som gjer oss litt sveitte i panna då ingen av oss eig verken bilen eller forsikringa, men det gjekk fint. Like over grensa stogga me for å ta ut litt lokal valutta. Ei krone var verd omlag ein fjerdedel, så for berre 10 av dei lokale kronene, fekk me sikra oss ein halvliter med importvatn i frå Ulvik. Dette kom som ei gudegåve på André som heile morgonen hadde hevda at Mads og eg drakk så mykje om kveldane at han fekk vondt i hovudet.

I Sofia fann me ein parkeringsplass like på andre sida av gata frå hotellet og parkerte der. Mads og André delte nokre ord med parkeringsvakta, nikka litt annerkjennande og fekk lov å stå der over natta. Gloria Palace var ikkje ei skjøkjestove, men frukostresturanten dobbla som strippeklubb om natta. Sett vekk i frå at sengene mangla eit par plank var hotellet greit nok. Det var plassert som André lova midt i sentrum vegg i vegg med handelsdepartementet. Me dusja etter tur, oppdaterte bloggen og tussla ut for å finne noko å ete.

Handelsdepartementet eller noko.

Handelsdepartementet eller noko.

Det faktum at André hadde plassert oss midt i byen betydde ikkje at det var ein enkel sak å finne gågata. Den var 350m beint fram ut i frå hotellet, men me valgte jo ikkje å gå beint fram. Etter bortimot ein time med tussling utan å ha sett noko anna enn departementsbygningar, byrja me å lure. Me fant fram Google Maps og bad den om å visa oss vegen til den Irske pubben, den lyt jo vere nær pubb og matområdet. Det var den ikkje. Ikkje var den open heller. «Have a nice summer, welcome back in September» stod det på døra der. Kroppen hylte etter næring og i eit desperat forsøk på å finne sivilisasjon valgte me å følge etter ei folkemengd på veg over eit gongfelt. Dei leda oss rakt inn i ein t-banestasjon eit stykke lenger ned i gata. Det var ikkje det me var på jakt etter. Me kryssa sløkøyra hjørna på ein bygning og der rett framføre oss låg det ein amerikanskinspirert bar, grill og sushi resturant. Me fekk døyva svolten med nokre fahitas og eit knippe av dei lokale bjørnungane før me lånte WiFIen til å tinga hotell og finkjemme Google Maps etter gågata. Det synte seg at me var omlag 100 meter i frå gågata og 200 meter i frå hotellet. «Dette fekk me til, igjen».

Bilete frå røykjekafèen. Mads har investert i dei gulltrekkte russiske sigarettane,

Bilete frå røykjekafèen. Mads har investert i dei gulltrekkte russiske sigarettane,

På røykjekafèen i gågata vart me sitjande å diskutere «Zabriske point» ei stund, eller iallfall filmmusikken, før me kom på at me burde ha ringt bror min. Ikkje han som eig bilen, men han siste som er att heime og som hadde ansvaret for å levere Volvoen på verkstad. Han kunne fortelje at han var på saka, men hadde litt problem med døra. Den ville ikkje halde seg igjen. Både André og eg prøvde å forklare triksa som må til for å få lukke førardøra, men etter eit kvarter 20 minutt med kluring gav han opp og stroppa den igjen i staden. Då han ringte oppatt nokre minuttar seinare var bilen levert, stroppa fjerna og døra stod «Sånn halvegs innåt». «Dette fekk han til».

Tilbake på hotellet noko seinare på kvelden hadde me ein kort samtale med respsjonisten, den gjekk slik:

-Looking for bar?

-No, looking for room.

-Ok, better for me.

Dette er ikkje nok plank i ei seng.

Dette er ikkje nok plank i ei seng.

Eg er litt usikker på korleis det er bedre for han og kva han eigentleg prøvde å seie, men me heiv oss inn i den noko skranglete heisen utan fleire yttringar. På rommet oppdaga André og eg at me var vorte solbrende på kvar vår arm, men det er vell sånn ein må forvente på motorvegen i Bulgaria med ein arm ut glaset heile dagen, me tenkte ikkje så mykje meir på det og sovna raskt.

Neste oppdatering skal me etter planen vera framme i Istanbul, Bysants, Konstantinopel eller Miklagard, men me er ikkje framme i skrivande tidspunkt, så kva som skjer får de høyre meir om i morgon.

Oppdatering: Me er framme i Istanbul, men opplastingsfarten på internett her er såpassa at me har brukt tre kvarter på å laste opp eit bilete. Me publiserer no og legg til fleire bilete i morgon når det har fått stått og lasta opp over natta.

Vyrdsamt V.

På homecoming-fest i Beograd

Eit knippe karar på rådhusplassen. Bilete er lånt hjå 101greatgoals.com som tydelegvis hadde eit litt bedre utsiktspunkt en oss.

Eit knippe karar på rådhusplassen. Bilete er lånt hjå 101greatgoals.com som tydelegvis hadde eit litt bedre utsiktspunkt enn oss.

IMG_20150622_235337

Lokal verdilaus valutta

På våre eventyr gjennom Europa glimtar me stundom til og havnar på plassar der det faktisk skjer noko. Som dei aller fleste sikkert veit slo det Serbiske U20 landslaget Brasil i VM-finalen på laurdag. Som store tilhengjarar av sportsball var jo dette eit unikt høve til å gjere ære på spelarane. Me tima vår ankomst til Beograd slik at me fekk med oss feiringa på torget. Men først litt om den lokale valuttaen.

Det første ein lyt vera klar over om den serbiske valuttaen er at den er verdilaus. Ikkje fordi det er så mange nullar, men fordi dingetning kostar pengar i Serbia. Ein pakke med dei finaste amerikanske sigarettar set deg tilbake 14 kr og ein halvliter på uteserveringa til det fasjonable Hotel Moskva kostar omlag det samme. Ein Tesla, den lokale 100-lappen er verdt i underkant av 7,50 kr. Det er forsåvidt greit me hadde jo tiar-lappar i Noreg i gamle dagar og dei har jo bilete av Tesla på den. Seddelen som bokstavelegtalt ikkje er verd papiret den er printa på er den myteomspunne 10 dinaren. Ein seddel med verdi like over 74 øre burde ha vore forbudt, men André har funne eit bruksområde for den. Som røyten norsk turist har han funne ut at 10 lokale trepengar er akkurat passeleg med tips til dei som fyller bensin og vaskar frontruta på bensinstasjonane.

André hadde tinga rom til oss på Villa Mystique i Beograd, eg ytra mine tvil om at det var eit hotell og mumla nokre setningar om det lokale horehuset, men vart som vanleg nedstemt. Me sette kursen tileg som vanleg og tok fatt på 6 timars køyreturen med friskt mot. Temperaturen i Ungarn og Serbia var godt over det ein kan forventa av ein norsk sumar og myta om eit semifungerande air condition anlegg vart brått knust, men varm luft i røyrsle er vell noko. Svette og fine nådde me grensa til Serbia, den første faktiske grensa me har passert. Her var det passkontroll og gummihanske-stemning. Det var ikkje så mykje av det som vart sagt me forstod, men eit skilt kunne opplyse om at det var maksimalt lov å føre 40 sigarettar over grensa. Dette fell jo på si eiga urimeligheit då sigarettar jo er meir eller mindre gratis i Serbia. Heldigvis hadde me ikkje så mykje sigarettar med oss og det stod ingenting om snus, som doktoren har 10-15 boksar liggjande av i ein pose frå Svinesund. Antageleg lyste det ærlege karar av oss for me vart vinka raskt forbi grensa etter eit kjapt blikk på passa våre. Villa Mystique, here we come.

Ei lokal kyrkje, muligens kjend.

Ei kyrkje, muligens kjend.

Det viste seg at eg hadde teke feil av Villa Mystique, det var ikke eit horehus, men at det var den lokale swingersklubben herskar det ingen tvil om. Med mørke gongar og velplasserte skyvedører mellom romma og i korridorane var mistanke bekrefta. Då me fekk kjeft av personale for å prøve å låse ei dør inn på rommet, vart reisekumpanane min óg overbevist. Swingers-hotell eller ikkje det største problemet med Villa Mystiqe var plasseringar, ei halv mil i frå sentrum, vegg i vegg med den malaysiske ambasaden og utan verken buss eller togforbindelse. Me tok på oss dei beste spasser-sandalane våre og byrja å gå.

Ungdommen, verdsmeistrane.

Ungdommen, verdsmeistrane.

Den farefulle ferden til sentrum involverte kryssing av togspor, lukka auga og håpe på det beste då me gjekk over ein fotgjengarovergong på motorvegen! og prøve å sjå fattig ut då me tussla gjennom favelaen. Akkurat det siste var ganske enkelt, då me ikkje hadde funne ein einaste minibank på turen og faktisk ikkje eigde så mykje som ein Tesla. Etter eit par timar gange, for me gjekk jo ikkje den raskaste vegen, ankom me Hotel Moskva, i hjarta av Beograd. Det var openbart at eitkvart var på gong det store politioppbudet, folkemengdene, syngingar og flaggviftinga var tegn som ikkje ein gong enkle skjeler frå Sagvågen kunne oversjå. For å gjere det interessant tippa me litt oss i mellom på kva som føregjekk før me spurte kelnaren. Mads hadde pengane sine på val eller fotballkamp, André satsa på nasjonaldag eller midtsumarfeiring og eg hevda at det anten var ein støttemarsj for det serbinske nazipartiet eller at dei berre var sånn her nede. Som tidlegare avslørt var Mads nærast. Kelneren kunne avsløre at det var heimkomstfest for det Serbiske fotballlandslaget som nyleg hadde vunne U20 VM. Etter middag, medan me naut oss eit kakestykke kom kortesjen forbi. Komplett med politieskorte, open buss, bengalske lys, flagg og synging, sikkert mykje det samme som då det norske ungdomslandslaget kom heim? Me takka for oss på Hotel Moskva, gav kelneren ein hårreisande lav sum og sette ut for å finne ut kva som eigentleg skulle føregå.

Baileys-pannekaker på Hotel Moskva

Baileys-pannekaker på Hotel Moskva

På rådhusplassen stod det som såg ut for enkle nordbuarar som minst ein million spinnville serbarar. Me leste seinare i lokalavisa at det berre var drygt 50 000, men det var meir en nok for oss. Ikkje forstod me språket dei holdt talar på heller og ikkje var det høve til å bli kvitt nokre av dei lokale trepangane. Ein pubb var tingen me trong. Like nede i gågata hadde dei uteservering og 5 Tesla skaffa oss 3 halvlitrar med den finaste tjekkiske pils. Det var roleg og fredeleg, men det skulle ikkje vare lenge. På fjernsynet såg me at feiringa gjekk mot slutten og då tv-sendinga vart avslutta velta det store mengder folk i sigersrus nedover gågata. Eg prøvde å halde i gong den gode samtalen, men André og Mads var mest opptekne av å betrakte den lokale faunaen. Den gode samtalen hadde nok drukna i sigersbrøl uansett så eg lente meg attende og naut pilsen min i varmen i staden.

Serbarar i kø for å sjå heltane sine.

Serbarar i kø for å sjå heltane sine.

Neste stopp på turen vert Sofia, ein by som er kjend for å vera billegare enn Beograd og er rekna som den 3 billegaste storbyen i Europa, men det fordrar at me kjem oss usodomerte over grensa til Bulgaria. Meir om det i morgon.

Vyrdsamt Vidar

Øl og Mozart-kuler i Wien

Lunchblogging på "Engelsk cafe" i Wien

Lunchblogging på “Engelsk cafe” i Wien

Etter 12 timar på puta i Praha gjorde me oss klare for ein kort biltur til Wien. Me fann att bilen der me parkerte den, ikkje stolen, ikkje avskilta ikkje vekketaua og ikkje knust. Ein bra start på dagen. Sjølve køyreturen gjekk og veldig bra, me fann eit parkeringshus i høveleg avstand til hotellet, på veg der til oppdaga me at det var minst 3 parkeringshus som var nærare ikkje minst det i kjellaren på Marcus Aurelius hotell, men litt spassering er jo sunt så me tok det ikkje så tungt. Då køyreturen hadde vore så kort, ikkje anna enn omlag 4 timar, hadde me ikkje ete på vegen så me satsa på lunch og blogging på den engelske bok-kaféen like ved hotellet. Me sat ute og åt så eg var ikkje innom der sjølv men i fylgje André var det ikkje ein bok-kafè i det heile men meir eller mindre opiumsbule der alle låg strødd i kjellaren, røkte og såg på video. Det kan eg ikkje bekrefte, men om André seier det så er det sikkert rett, maten var iallfall god og eg fekk publisert bloggen utan å sitje å svette på eit hotellrom.

Lime-lettøl og frukost til Doktoren.

Lime-lettøl og frukost til Doktoren.

På veg til ein lokal pubb med solvegg stoppa me innom og fekk kjøpt oss ein sekk med Mozart-kuler. Desse tenkte me å belønna kvarandre med ved eksepsjonell opførsel. Dei var oppetne før me var ute av butikken, men eg velger å tru at det berre er fordi oppførselen vår var så eksepsjonell. På solveggspubben tok André ansvaret for å tinga pils. Språklege barrierer gjorde at me brant inne med kvar vår lettøl med lime smak, servert i dei noko tvilsome 0,2 glasa. Ølet var ikkje så hakkande det, men me tek med oss kunskapen om at limetten radler ikkje nødvendigvis er det ein skal ha. Mads styrte elegant frå lettølen og gjekk for ein sein frukost i staden, sjå bilete.

Då sola forsvann bak keisermausoleet og det trakk litt ute på solveggspubben, gjekk me vidare til det som er min personlege favorittpubb i Wien. Det var den pubben der det berre sat ein gudbråte med gamle damer og røkte. Bartendrøsa var ikkje noko unntak som førte høglytte diskusjonar tidvis med to sigarettar i kjeften samtidig. Eg treng vell ikkje fortelje at me kjende oss heime der og vart sitjande heilt til det var på tide med mat igjen.

Nesten garantert ei kjend kyrkja.

Nesten garantert ei kjend kyrkja.

Google skraut voldsomt over eit lokalt biffhus. Og når eg seier skraut voldsomt var det mange som hadde klaga på at dei førte røykjing i hovudetasjen så røyken seiv opp på den røkfrie hemsen, eit optimalt etablisement for oss. Då me kom fram viste det seg at me var vorten lurt. Dei hadde avvikla røkerommet heilt, men voltne som me var beit me i oss skuffinga og tinga oss eit par biffar. Dei vart serverte med poteter, saus og bønner, men meir om akkurat dei bønnene i morgon.

I jakta på ein ærleg pubb der det potensielt ikkje berre var gamle damer, men utan noko hardt krav om det, havna me plutseleg innom på den Australske pubben. Australsk ikkje Austeriksk, de veit den pubben med alle digeridooane og boomerangane på veggen. Me tinga oss det me trudde var ei pils, men stod over dei friterte grashoppane. Det synte seg fort at lokalt merke på den Australske pubben er Fosters og å kalle det pils er eit hån mot ærlege bryggjeri vera over. Me drakk hurtig opp og gav opp heile down under. Neste stopp skulle me ha skikkeleg øl.

Som synt her vart kvelden litt tåkete etterkvart.

Som synt her vart kvelden litt tåkete etterkvart.

Det var byrja å bli seint, så me tok ut retning mot hotellet og tenkte å stoppa innom på ein pubb for ei siste øl før me returnerte. Det angra me ikkje på. Ei gate frå hotellet fann me ein craft beers pubb, i den kjende industrielle stilen med nakne lyspærer og ubehandla trevirke overalt. Der traff me på Duncan, ein ire som hadde budd for lenge i utlendighet til å høyrast irsk ut, men var framleis alkoholikar. Han var ulukkeleg forelska i bartendrøsa, men i fylgje ho hadde han forspilt sine kjangsar då han ein gong hadde nedlagd tvillingsøstera hennar. Ingenting er som eit godt Irsk-Austerisk trekantdrama. Sett vekk i frå han seksuelle eskapadar var Duncan ein triveleg kar og «The charm of the Irish drunk» fekk oss kanskje til å nyte for mykje frå den velutstyrte ølmenyen og før me visste ordet av det var pubben stengd for ein

Kanskje ei eller to for mange?

Kanskje ei eller to for mange?

halvtime sidan. Duncan som hadde kontaktar i Serbia, ja eg innser kor lugubert det høyres ut, men han var jo i dørvaktbransjen, gav oss nummeret sitt i tilfelle me trong hjelp med å bestikke grensevakter eller kom i klammeri med mafiaen. Me takka for laget og forlot Don Juan med sin utkårede i baren. Eg velger å tru at denne historia enda med “og så levde dei lukkeleg alle sine dagar”, men det finn me berre ut om me havnar i uføra og må sette vår lit til ein alkoholisert, ire i Wien, la oss håpe me aldri finn ut korleis det enda.

Denne historia er iallfall over for i dag og den endte med 3 svette karar i ein bil med kurs for Beograd, men meir om det i morgon.

Vyrdsamt Vidar.